Edebiyat sevgisi çocukken yeşeriyor

İlkokulda sınıfımda okumaya en geç geçen öğrenci ben olmuştum. Bu nedenle mevzuyu inat haline getirip, çok kitap okumaya, okumamı hızlandırmak için fazladan gayret sarf etmeye başladım. Dördüncü sınıfta müfredatımıza kompozisyon dersi de eklendi. Birinci defa yazarak kendimi ve sıkıntılarımı anlatabileceğimi bu derste öğrendim. Sonra bitlenen, bu nedenle öğretmen tarafından en art sırada oturmaya mahkûm edilen, tüm öğrencilerin aşağılamalarına maruz kalan arkadaşım hakkında bir kompozisyon yazıp, kendi halinde bir toplumsal bir olaya neden olunca yazdıklarımın okunduğunda kitleleri nasıl etkilediğini de deneyimlemiş oldum. O günden sonra herhalde yazmadığım yahut okumadığım tek bir gün geçirmedim. Bunları hatırlamama nedenim Yeni Şafak Kitap eki olarak genç müelliflere şu soruyu sormamız: Size okumayı, yazmayı, edebiyatı sevdiren müellif, kitap yahut olay neydi? Birinci kitaplarını daha evvel okurla buluşturan genç müelliflerden İlker Aslan, Merve Çakır, Uğurcan Güler, Abdullah Yalın Karadağ, Elif Hümeyra Aydın, İbrahim Halil Çelik, Yasin Taçar, Hasan Özpolat, Merve Uygun, M. Fatih Kutlubay, Kürşat Çelik, Yasin Onat, Abdulhâlik Aker, Mustafa Aplak, Cihan Uzar’dan cevaplar aldık. Konutunda okunan masallardan etkilenen de var, babasından harçlık kapmak için okuyan, annesinin duasıyla, bir kitap yahut hikayeyle birdenbire edebiyata yönelen de… Şurası elbet ki, herkesin macerası öbür ve biricik olsa da huzur buldukları, keyifli oldukları, ürettikleri alan edebiyat olmuş. Üstelik hepsinin kitapla, okumakla ve okunanı dinlemekle çocuklukta özel bağlar geliştirdiğini de söyleyebiliriz. Artık gençlikle anılan bu ayda gelin genç edebiyatçıların yazı dünyasına nasıl merak saldığına birlikte bakalım:

İlker Aslan

İlker Aslan

Bir varoluş sıkıntısına dönüştürdüm

Bunun aslında tek ve net bir karşılığı var mı emin değilim. Şu müellif yahut şu kitap sevdirdi biçiminde direkt bir karşılık veremem galiba. Ancak kitaplarla bağım, bu ilgiyi kuran pek çok kişi üzere, çocukluğumda başlamıştır. Çok kitap okunan bir meskende büyümedim. Merhum babam çok okurmuş lakin onunla da ortak bir hayat sürme imkânımız olmadı. Dedem gazete okurdu. Anneminse ta lise yıllarından kalma şiir defterleri var, hâlâ dururlar. Hakeza babamın da gençliğinde yazdığı şiirler durur. Nitelikleri tartışılır olağan, o başka. Çok okunmasa da kitaba, okumaya hürmet duyan ve bu hususta daima kardeşimi ve beni teşvik eden bir ailede büyüdüm. Küçük yaşlardan itibaren, fotoğraflı kitaplarla başladı kitapla bağlantım. Sonrasında fotoğrafsız kitaplara geçince, satırlar ilerledikçe zihnimde beliren fotoğraflar sayesinde hayal dünyamın zenginleştiğini besbelli biçimde hissetmiştim, net hatırlıyorum o duyguyu hala. Bir de çocuk mecmuaları alırdım her ay. Büyüdükçe mecmua alışkanlığım sürdü, içeriği değişerek. Kitap aslında her vakit hayatımın bir kesimi oldu. Lakin sanırım, okuma ve bilhassa de yazma konusunda beni temel şekillendiren devir lise yıllarım oldu. Lisedeki edebiyat hocam Hasan Öztürk (ki kendisi yazma konusunda çok üretkendir, pek çok kitabı var ve hâlâ “Mavi Yeşil” mecmuasının yayın hazırlığını sürdürüyor) hem klasikleri okuma ve ufkumu ideolojiyle, siyasetle, sanatla zenginleştirme noktasında bana istikamet verdi; hem de yazmam için teşvik edici oldu. Liseye başladığım yıl birinci defa yazdığım bir şey okul mecmuasında yayımlandı. Bu beni hem çok heyecanlandırmış hem de motive etmişti. Demek ki yapabiliyorum diye düşündüm. Sonrasında yazmak için daima çabaladım. Güya bunu bir varoluş problemine dönüştürdüm. Bir çeşit kendini söz etme biçimi… Evvelce kolay, deneme usulünde kısa metinler; vakitle daha uzun yazılar ve üniversite yıllarımla birlikte de kurgu metinler, bilhassa de hikaye çeşidinde yazmaya çabaladım. Bunun dışında başta da dediğim üzere falanca muharrir, filanca kitap üzerimde tesirli oldu üzere bir şey söyleyebilir miyim emin değilim. Artık bile düşününce aklıma tak diye bir isim yahut metin gelmediğine nazaran, bunun bariz bir yanıtı yoktur sanırım. Bütün olarak kitaplarla kurduğum bağ beni hem daha çok okumaya hem de bir mühlet sonra yazmaya itti diyebilirim.

Uğurcan Güler

Uğurcan Güler

Okumak yerine nazaran hedef yerine nazaran de araç

Birinci önemli okuduğum şiir kitabı ortaokulun son yılında tarihe ilgimden ötürü bir kitap fuarında edindiğim Nâzım Hikmet’in “Kuva-yı Ulusala Destanı”ydı. Hoş bir eser okuduğumun farkındaydım; fakat bu kitap beni yazmaya ya da öbür bir şiir kitabı okumaya sevk etmemişti. Ama liseye gidene kadar yalnızca ismen duyduğum Necip Fazıl’la on beş yaşında “Kaldırımlar” şiiriyle tanıştığımda, fırıncı çırağı Gorki kadar olmasa bile Üstat’ın: “Bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta, / Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum. / Aman, sabah olmasın bu karanlık sokakta, / Bu karanlık sokakta bitmesin seyahatim.” dizeleri, beni öylesine çok etkilemişti ki bir vakit sonra tek başıma yürüdüğüm sokaklarda kendimi, bu şiiri okurken bulur olmuştum. Aslında şiirle uğraşmaya o devir başladım diyebilirim. Necip Fazıl’ın akabinde bugün “yedi hoş adam” dediğimiz şairleri okudum. O periyot heyecanla savunduğum görüşlerimi, benimle birebir niyette olan bir müellif ve şairden okumak hoşuma gidiyordu. Bende okuma isteği, “şiirden-şaire” değil de “şairden-şiire” hakikat giderek oluştu. Şairlerin şiirlerinin gerisinde kalan dünyası ile âdeta lisanlara pelesenk olmuş şiirlerinin öyküleri, beni şiir okumaya yönlendiriyordu. Benim için bu durum öteki yazın çeşitleri için de geçerliydi elbette. Kısa bir vakit sonra anlamıştım ki gerçek bir entelektüel olmak için yalnızca şiir okumak yetmiyordu. Evvelce okuduğum kitaplarda yapıtı değil; şairi ya da muharriri bulmayı tercih ediyordum. Örneğin birinci Necip Fazıl’ın, Sezai Karakoç’un, Nuri Pakdil’in, Nâzım Hikmet’in, Hüseyin Nihal Atsız’ın, Attilâ İlhan’ın kanılarını öğreniyor, sonrasında kitaplarında onları arıyordum. Fikirlerinden ötürü çok acılar çektiğini, hapishanelere düştüğünü öğrendiğim Ahmet Arif’i, bir de şiirlerini okuyarak kendisinden dinlemek istiyordum. Dünya görüşünü bildiğim hâlde yapıtlarına bunu yansıtmayan ya da kendi görüşlerine zıt kelamlar söyleyen müellif ve şairlere de içten içe kızıyordum.

Mecmua takip etmeye başladıktan sonra ise aktüel edebiyatla yeni yazarlarla karşılaştım. Hâlâ aktüel yapıtlarla bugün için “klasikleşmiş” dediğimiz dünyaca ünlü yapıtları okumaya uğraş ediyorum. Mesleğim gereği de okumalar yapıyorum. Kitap okumak benim için yerine nazaran emel yerine nazaran de araç diyebilirim.

Elif Hümeyra Aydınn

Elif Hümeyra Aydın

Sayfalarının dokusu, kokusu dün üzere aklımda

Bu soru bana gelir gelmez şimdi okuma yazma öğrenmeden önce annemle birlikte yaptığımız okuma saatlerini hatırladım. Çocukluğuma dair en tatlı anıları da daima bu öğlen sonralarında buluyorum. Anne ve çocuğun yalnız onlara ilişkin gün içinde o bir saatciği. O öğlen sonraları bana sadece kitapları değil, o saatlerle birlikte gelen öteki bir sürü şeyi de sevdirmiştir. Mesela sesli kitaptan matbuya nazaran daha fazla keyif alırım, annemin dizine yatarken kulağıma batarak kendini aşikâr eden o yaşın takıntısı sallanan küpeler hala daha en sevdiğim aksesuardır ve hala saçım biraz karıştırıldığında pamuk üzere olurum. Sonrasında natürel ben okumayı söktüm ve bu şey maalesef o birkaç yıllık rutinimizin sonunu getirdi. Artık kendim okuyup anlayabiliyor olmam gerekiyordu. Ne kadar his sömürüsü yapsam da devamlılık sağlayamadım ve onun yerini biraz teselli olur diye yeni bir rutin aldı, iki üç haftada bir yapılan Beyazıt Sahafçılar seyahatlerimiz. O sahaflardan aldığım birinci kitap, ona dokunuşum, sayfalarının dokusu, kokusu dün üzere aklımda, Jack London’dan Beyaz Diş.

Merve Çakır

Merve Çakır

Okumak benim için “farklı” bir şey olmadı

Kitap okunan, kütüphanesi olan bir meskene doğdum. Küçüklüğüme dair hatırladığım en net şeylerin ortasında annemin okuduğu kitapların isimleri ve babamın çiçekli, kareli defterleri, kalemleri var. Hâl bu türlü olunca kitap okumak benim için “farklı” bir şey olmadı hiç. Okula gitmeden önce annem babam bana okuyordu, sonra kendim okumaya başladım. Bu kadar çok insanın bu kadar çok şey yazması bana inanılmaz geliyordu. Bunun nasıl mümkün olabildiğini düşündüğümü hatırlıyorum ilkokula giderken. Sonra ben de denemek istiyorum, dedim kendi kendime. Babamın armağan ettiği defterlerden birine bir şeyler karalamaya başladım. Vakit içinde pek çok defa yazmaktan vazgeçsem de ilgim ve merakım aslında hiç azalmadı, benimle büyüdü. Birlikte bugünlere geldik.

Abdullah Yalın Karadağ

Abdullah Yalın Karadağ

Okumak ve düşünmek gerekiyordu

Hiçbir fikir her şeyi açıklayıp, her şeye deva bulacak değildi elbette, her şeyi anlamak zorunda da değildik. Yalnızca okumak ve düşünmek gerekiyordu. Bununla birlikte beşere da veda etmeye başlamıştım bu yüzden yazmayı seçtim. İnsan ya ölür ya yaşar. Şiir yüksek tansiyon çizgisidir, güç vakitlere denk düşer. İnsan şiiri için yaşar mı evet yaşar.

nİbrahim Halil Çelik

İbrahim Halil Çelik

Anlatmak, biraz da hayatı anlamaya çalışmaktır

Bu, çocukluğumdaki günlere dayanır. Köyde elektrikler sık sık kesilir, günlerce gelmezdi. Televizyon böylelikle hayatımıza çok müdahil olamazdı. Radyo desen aslında hiçbir meskende yoktu. Hâl bu türlü olunca o kara gecelerde masallarla dolardı konutumuzun içi. Kürtçe anlatılan bu masallar beni tesirler, hayatımın kimi devirlerinde kılavuzum olurken birtakım vakitlerinde ise beni ürpertirdi. Vakitle bu masalları anlatma isteği oluştu bende. Birinci tohum bu türlü ekildi içime. İkincisi ise babamın olaylara bakış açısında daima benzetmeler yapması ve kıssalar anlatarak olay yahut durumlara yorum yapmasıydı. Bu, bende anlatma isteği uyandırırken bir yandan okuma isteği oluşturdu. Anlatmak, biraz da ömrü anlamaya çalışmaktır bana nazaran. Uğraşımız bunun için.

Merve Uygunn

Merve Uygun

Buzzati, Marquez, Tomris Uyar

Alejandro Zambra’da okumuştum. “Okumak istediğimizi okuyabilmek için yazarız.” diyordu ve akabinde ekliyordu, “fakat vaktimizin büyük bir kısmını diğerlerini okuyarak geçiririz.” Sanırım tam olarak bu. Benim ferdî tarihimde ya da dünyaya bakışımda değerli olan sorunları yazıya aktarmak ve onları okuyabilmek için yazmaya başladım. Kendi insanlarım, aksiyonları ve kanıları ile mana kazanan bir kurmaca. Edebiyat ile farklı disiplinler ortası ilişki kurduğum, heybemde topladıklarımı aktardığım bir tenkit metni. Ve elbette bu okuya okuya oldu. Okumaya ne vakit ve nasıl başladım hatırlamıyorum. Lakin bir aralık hidayet romanlarından bile yolum geçti. Okur olarak serüvenimi kendim oluşturdum, düşe kalka. Ancak vazgeçmeden. Listelere de aralıklı oldum. Teklif aldım elbette, usta kalemleri öğrendim lakin daima iz sürdüm. Bu türlü böyle okumayı daha da sevdim. Yazmaya da başlayınca merkezde daima edebiyat oldu. Güzel metinlerin karşısında doğadayken hissettiğim üzere hissediyorum. Hoşluk değil salt, büyüklük duygusu bu. Aziz lakin tıpkı vakitte hoş de. Büyüleniyorsun. Yapıtlarını okurken bu biçimde hissettiğim birçok büyük müellif var. Lakin enlerden bahsedeceksem Dino Buzzati ve Gabriel Garcia Marquez derim. Bir de Tomris Uyar. Uzun vakittir her gece uyumadan bir Buzzati hikayesi okuma ritüelim var. Çabucak uyku öncesi. Yeni bir hikaye filizlenirken de Tomris ve Marquez’in birer hikayesini arka arda okumalıyım. Yazarken onlarla rezone olmak istiyorum zira. O frekansa girebilmek. Bu yüzden saydığım bu üç isim de bana edebiyatı her keresinde daha çok sevdirmiştir diyebilirim.

M. Fatih Kutlubayn

M. Fatih Kutlubay

Fıtratımdan kaynaklanıyor

Okuma yazmaya olan sevgimin büyük ölçüde fıtratımdan kaynaklandığını düşünürüm. Esasen var olan bir istek yani. Kreşe giderken, ilkokula giden ve okuyup yazabilen ağabeyimi kıskandığımı söylüyor annem. Bunun çocukça bir tarafı olduğunu kabul etmekle birlikte metinden alınan bilgiye dair bir istek duyduğuma dair bir işaret olduğunu kabul ediyorum. İlkokula başlayıp okumayla temas kurar kurmaz da öğretmenimizin sınıf içinde oluşturduğu küçük kütüphaneye dadanmıştım mesela. Periyot başlarken sınıftaki her öğrenciden birer kitap getirmesini isterdi öğretmenimiz. Sınıf mevcudumuzun altmış şahsa yakın olduğunu hesaba katarsak devlet okulundaki bir sınıfa nazaran güçlü bir kütüphanede tanıştım kitaplarla. Ayda, bir kitap okumanın mecburî olduğu bir sistem kurmuştu öğretmenimiz. Ben ise birebir ay içerisinde iki üç kere kitap almaya gidince evvel şaşırmış sonra da alışıp kendisi sormaya başlamıştı okuduğum kitapların akıbetini. O periyot bir çocuk kitabı serisi alınmıştı sınıfa. Şu an içinde güvercine dönüşen bir şehzadenin öyküsü dışında bir şey hatırlamadığım bir seri. Ne müelliflerini ne yayınevini… Hiçbir şey hatırlamıyorum. Kapak tasarımı gözümün önünde yalnızca. Bir de bende bıraktığı iştah. Saman kağıdı kokusu. Siz okumaya dair bir geçmiş sorunca bende oluşan imaj bu türlü…

Hasan Özpolat

Hasan Özpolat

Bu huzursuzluktan pek mutluyum

Bana yazmayı ya da okumayı sevdiren bir akıl hocam etrafımda olmadı. Bu süreci kendim keşfettim. İlkokuldan itibaren kitaplar okumaya başladım. Yaş ilerledikçe daha ehil, daha karmaşık yapıtlara kendimi kaptırıverdim. Ama Ahmet Arif, Yaşar Kemal ve Dostoyevski benim için farklı pozisyona sahip olan üç büyük ustadır. Bana edebiyatı sevdiren şahıslar onlardır. Cemal Süreya bir röportajında “1944 yılında Dostoyevski okudum. O gün bugündür huzurum yoktur” der. Bu müellifler ve şairlerle tanışmak da beni huzursuz etti ve şu ana kadar da bu huzursuzluktan pek mutluyum. Yazma sürecim birinci etapta amatör müziklerle başladı. Tabi lise yıllarında şiire merak sarmam yeteneğimi keşfetmemi sağladı. Üniversite yıllarında da şiirlerimi yazmaya devam ettim. Bu yüzden yazma sürecimin şiirle başladığını söylersem yanılgı etmiş olmam. Şiir yazmaya devam etmemi sağlayan ve beni bu manada yüreklendiren, bana yol gösterici olan ise üniversite hocam Mehmet Sümer’di. Kendisi de bir şairdi ve şiire devam etmeme katkı sağladı. Tabi bunun yanında insan omurundaki olaylar da insanın yazmasına sebep olabilir. Bu olayların illaki çok kıymetli olması gerekmiyor. Bazen bir yaprağın kıpırdayışı bile bir müellif yahut şair için yazmak ismine başlı başına bir sebeptir.

Cihan Uzarn

Cihan Uzar

Pamuk’tan evvel Sait Faik

“Ne dersin, sevgilim. Beyazıt Havuzu kışın donar mı? Murtaza Çavuş’la karısı Hacer Ana’ya ben donar, dedim” Okuma, yazma değil de edebiyat denilince aklıma tuhaftır ki Orhan Pamuk’tan evvel Sait Faik geliyor nedense. Sanırım edebiyata olan tutkum lise birdeyken başladı. Bunu net olarak söz edebiliyorum, evet lise bir. Öykü, roman, şiir, anlatı artık ne kadar cins varsa o günden sonra öteki bütün şeylerden ayrıldı zihnimde. Mesela Sait Faik’in Havuz Başı isimli hikayesini hiç unutamıyorum. Kendimi o hikayede okuyor üzere oluyorum kimi vakit. Bana nazaran beklenilen bir hikayedir o. Daha doğrusu şöyle de tabir edebilirim, bekleten. Hayat akıp masraf, beşerler gelip geçer, banklar dolar ve boşalır o hikayede. Lakin biri vardır orada, yerinde öylece duran biri. Hayata iç geçiren, hayata gecikmeli bakan biri. Bütün olay aslında anlatımın gücündedir o hikayede ve öbür bütün hikayelerde. Anlatma ustalığı. Beni en çok hayrete düşüren bu kısım. Hayret etmelerim edebiyatla her geçen gün daha da artıyor. Şaşmak o kadar da makus bir durum değil bence edebi metinleri okurken. Bütün olay bir kitabı tek solukta bitirmemle başladı galiba.

Kürşat Çelikn

Kürşat Çelik

Hayal edilmiş, planlanmış, çalışılmış bir şey değildi

Okumayı daha genelde edebiyatı sevmem bir müellif yahut bir kitapla değil de çok düzgün bir okur olan ve mahallemize sonradan taşınan gizemli bir adam vesilesiyle oldu. Sokağın üstünden aşağıya hakikat çabucak hemen her gün elinde poşet poşet kitapla geçen bir adam. Ve mahallede yayılan “çok bilgili, her şeye bir karşılığı var, neler neler anlatıyor” cümleleri. Sahiden de öyleydi vakitle kurduğumuz muhabbet ortamlarında lise çağında bir genç olan benim her soruma karşılık verir bir de üzerine onlarca şey anlatırdı. Bir yıla yakın süren bu konuşmalar ve çok bilgi canıma tak etmiş olacak ki gidip kapısına dayanmıştım bana okumam için bir kitap ver, ben de okumak istiyorum, ben de her şeyi bilmek istiyorum diye. Ondan sonra olaylar gelişti ve bugün bu soruya yanıt veriyor oldum. Yazmak ise benim için hayal edilmiş, planlanmış, çalışılmış bir şey değildi. Mustafa Kutlu, Dergâh mecmuasında veda yazısı yayınlamıştı. Son cümlesine kadar okudum. Okumayı bitirdiğimde o kadar çok üzülmüştüm ki elime bir defter alıp uzun vakittir aklımda birkaç cümleyle duran “bir şeyi” Hiçbir Şey Bilmiyorum ismiyle birkaç sayfalık bir metin hâline getirdim. Sonrası Kara Hikâye’ye kadar sürdü

Abdulhâlik Akern

Abdulhâlik Aker

Tutkum anne duasının bir sonucu

Periyodun kısıtlı sıhhat imkânları nedeniyle olsa gerek annem doğurduğu çocukların yarısını küçük yaşta toprağa vermiş. Bana hamile iken; Allah’ım bu karnımdaki çocuk sağ kalır, gözü görür ve kulağı da duyarsa şayet senin rızan için okutacağım, diye dua etmiş. Okul çağına gelince hiç kimsenin git demesine fırsat dahi vermeden kendi isteğimle okula ve mescitte Kur’an-ı Kerim öğrenmeye gittim. Daha on üç yaşımdayken Konya’da okumak için Diyarbakır’dan ve annemden ayrıldım. Yıllarca medreselerde Arapça eğitimi aldım. Okul tahsilim ise doktora seviyesinde hâlâ devam ediyor. Gerek müfredat kapsamındaki okumalarım gerekse bunların dışında gelişen okumaya, edebiyata, şiire olan dinmek bilmeyen tutkum daima bu duanın bir sonucu sanırım. Elbet şairlik ve müelliflik okuma sonucunda ortaya çıkan bir uğraş ve okumanın bir kesimidir bunlar. Bu niyetle geriye dönüp baktığımda hayatta üstesinden gelebildiğim, elime yüzüme bulaştırmadan altından kalkabildiğim, özcesi yapabildiğim tek işin de okumak olduğunu görüyorum. Açıkçası bu durum bazen beni üzse de genelde memnunum ve bu hâlimle de barışığım. Okumaktan büsbütün bağımsız bir formda, bir obje olarak, kendimi bildim bileli kitaplara muazzam bir muhabbetim var. Aslında neredeyse tüm kırtasiye gereçlerine büyük bir sevgi beslediğim söylenebilir. Bana okumayı sevdiren kitap olduğunu söyleyemem tahminen lakin Konya’da okuyan Diyarbakırlı bir çocuk olarak birinci tesirinde kaldığım kitap Reşat Nuri Güntekin’in Acımak romanı olmuştu. Şimdi altıncı sınıftayken okuduğum bu romanın bir kısmının Konya ve Diyarbakır’da geçmesi nedensiz bir formda etkilemişti beni. Birebir yıllarda Necip Fazıl’ın kendi sesinden şiirlerini dinlemem ve bir ders kitabında Cahit Sıtkı’nın “Desem ki” şiirini okumam da şiire karşı ortalamanın üstünde bir sevgi beslememe neden olmuştu. Elbette bu anlattıklarımın hiçbiri bana “Şair olacağım.” dedirtecek seviyede kesin bir tesir etmedi. Lakin mesela şiirde tutturduğum yolda kelamını ettiğim şairlerin ayak izlerinin olmasını geriye dönüp baktığımda bu anılar sayesinde anlamlandırabiliyorum.

Yasin Tacar

Yasin Taçar

Edebiyatın kapısını Tuğcu açtı

Çocukken “Küçük Besleme” isminde bir dizi vardı, annemler izlerdi. Ben anlamazdım. Laf ortasında Kemalettin Tuğcu kitabı dediler, merak etmiştim. Babama söylemiştim. Birkaç kitabını almıştı. Çok etkilendiğimi hatırlıyorum. Hâlâ içim ürperir. Gece okurdum, ağlayarak uyurdum. Edebiyatın kapısını bana küçük bir çocukken Kemalettin Tuğcu açtı. Geçen sene hanımla elli tane kitabını satın aldık, dizdik bir rafa hâlâ okuruz birlikte bazen.

Yasin Onat

Yasin Onat

Yazmak; eskimesini istemediğim tanışıklıklara kapı aralamak

Yazmak için okumanın o engin kapısından içeri girmek gerektiğini fark ettiğimde heybemde hislerim ve tanımakla mesrur olduğum kimi isimler vardı. Bu isimlerden kimisi hayatta kimisi ise ahirete göç eylemişlerdi. Okumanın tanımak ve hatta tanışmak olduğunu bu temrinlerde daha âlâ anladım. Benim için yazmak; eskimesini istemediğim tanışıklıklara kapı aralamaktı. Zira insan, yükünü özel muhabbetle ve güzel sada ile hafifletmek ister. Çünkü okuduğum her kitapta yeni bir arkadaş ve tarifsiz bir vakti kaydediyordum belleğime. Bu sebeple tek bir isimden bahsetmem mümkün değil. Her yeni yazma teşebbüsümde, selam verip uğradığım ve andığım o isimler; Ahmet Hamdi Tanpınar, Cahit Zarifoğlu, Sezai Karakoç, İsmet Özel, Mevlana İdris, İbrahim Tenekeci, Asım Gültekin, Gökhan Özcan, İsmail Kılıçarslan, Hüseyin Akın birinci aklıma gelenler. Okumayı sevdiren kitaplardan birinci aklıma gelenler ise “Su Üstüne Yazı Yazmak” ve “Amâk-ı Hayâl” diyebilirim.

Mustafa Aplayn

Mustafa Aplay

Takdir görmek beni motive etti

l11 yaşındaydım sanırım. Babam harçlığımı okuduğum kitap sayfa sayısına endeksledi. Kitap okuyarak para kazanıyordum yani. En başta çok da keyif almıyordum ancak sonra sonra sevmeye başladım. Keyif alarak okuduğum birinci kitap “Güney Arısı” diye bir kitaptı. İsmini unutmadım, taammüden de tekrar okumuyorum. Belirli bir günden sonra harçlık işi bitti lakin ben okumaya devam ettim. Daha sonra da kazandığımın katbekat fazlasını kitaplara harcadım. Yazmayı sevdiren olaysa yazdıklarımın edebi manadaki bir karşılık bulmasıydı. Takdir görmek, bir şeyleri yapabildiğini düşünmek, ve ileride daha da güçlü, gerçek karşılıklar bulacağımı ummak beni motive etti daima. Hala da bu coşkuyu koruyorum.